شمارهٔ ۱۸۲

ادامه‌ی رباعیات

1. شمارهٔ ۱۸۴از مرگ تو مهر و ماه و انجم بگریست
2. شمارهٔ ۱۸۵با دل غم آن صنم بگفتم بگریست
3. شمارهٔ ۱۸۶چشم شب دوش اشک به دامن بگریست
4. شمارهٔ ۱۸۷کس نیست که از غمت به زاری نگریست
5. شمارهٔ ۱۸۸می‌آمد و دزدیده مرا می‌نگریست
6. شمارهٔ ۱۸۹چون گل به میان خار می‌باید زیست
7. شمارهٔ ۱۹۰چون دید که تن را به غمش تاب ورکی‌ست
8. شمارهٔ ۱۹۱دیدار تو مونس همه ساله کیست