پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۷۴

طاووس توام جلوه‌گر حسن تو دوست

هر جوهر و زر که بد برون داد ز پوست

نه فاخته کز مشک خطت وام گرفت

وان مظلمه بازمانده در گردن اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷۶چشمم به جنازه تو چون درنگریست
  2. شمارهٔ ۱۷۷شه می‌دهدم نوید هر لحظه دویست
  3. شمارهٔ ۱۷۸در عالم سفله از بنی آدم کیست
  4. شمارهٔ ۱۷۹در خواب غرور خلق بیداری نیست
  5. شمارهٔ ۱۸۰گر کوتهی عمر ز بیدادگریست
  6. شمارهٔ ۱۸۱ز اخلاق هر آنچه در بشر می‌بایست
  7. شمارهٔ ۱۸۲از چرخ کبود بر دلم زنگاریست
  8. شمارهٔ ۱۸۳هر روز زمانه را ز نو بازاری‌ست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.