پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۲

نه از تو مرا بخت ظفر یافتن است

نز وصل تو امید دگر یافتن است

در عالم گفتگوی نومید شدم

دریاب مرا که وقت دریافتن است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۴دیدار تو شمع عالم افروز من است
  2. شمارهٔ ۱۳۵عشق تو که مرهم دل ریش من است
  3. شمارهٔ ۱۳۶کاری که ز هجران تو در پیش من است
  4. شمارهٔ ۱۳۷جای غمت این دل پریشان من است
  5. شمارهٔ ۱۳۸بی بزم تو باده اشک خونین من است
  6. شمارهٔ ۱۳۹رخشنده رخت ماه سخنگوی من است
  7. شمارهٔ ۱۴۰با عشق کهن تازه بدن خوی من است
  8. شمارهٔ ۱۴۱وقت گل مِیْْگون و مِیِ گلگون است
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.