پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۵

عشق تو که مرهم دل ریش من است

بیگانه نمی‌شود مگر خویش من است

از من دل و صبر بازگشتند و هنوز

منزل منزل غم تو در پیش من است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۷جای غمت این دل پریشان من است
  2. شمارهٔ ۱۳۸بی بزم تو باده اشک خونین من است
  3. شمارهٔ ۱۳۹رخشنده رخت ماه سخنگوی من است
  4. شمارهٔ ۱۴۰با عشق کهن تازه بدن خوی من است
  5. شمارهٔ ۱۴۱وقت گل مِیْْگون و مِیِ گلگون است
  6. شمارهٔ ۱۴۲شاها رخ و رای دلگشایت چون است
  7. شمارهٔ ۱۴۳غصنی سخنان تو چو جان شیرین است
  8. شمارهٔ ۱۴۴دی گفت مرا دلت چرا غمگین است
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.