پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۰

با عشق کهن تازه بدن خوی من است

دردش بکشم به جان که داروی من است

گویند کهن شد او براتیست رخش

آن کهنه براتی رخش نوی من است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۲شاها رخ و رای دلگشایت چون است
  2. شمارهٔ ۱۴۳غصنی سخنان تو چو جان شیرین است
  3. شمارهٔ ۱۴۴دی گفت مرا دلت چرا غمگین است
  4. شمارهٔ ۱۴۵با حکم خدایی که قضایش این است
  5. شمارهٔ ۱۴۶از من گل و مل دلبر خرگاهی خواست
  6. شمارهٔ ۱۴۷شیرین من آنکه رشک نقش چینی‌ست
  7. شمارهٔ ۱۴۸آئینه جانم آن رخ فرخ تست
  8. شمارهٔ ۱۴۹هم حور بهشت ناشکیبا از تست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.