پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۹

برخیز و بده باده چه جای سخن است

کامشب دهن تنگ تو روزی من است

ما را چو رخ خویش می گلگون ده

کاین توبه من چو زلف تو پرشکن است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۱دستی که هزار درد را درمان است
  2. شمارهٔ ۱۳۲نه از تو مرا بخت ظفر یافتن است
  3. شمارهٔ ۱۳۳زانجا که فریب طبع دلدار من است
  4. شمارهٔ ۱۳۴دیدار تو شمع عالم افروز من است
  5. شمارهٔ ۱۳۵عشق تو که مرهم دل ریش من است
  6. شمارهٔ ۱۳۶کاری که ز هجران تو در پیش من است
  7. شمارهٔ ۱۳۷جای غمت این دل پریشان من است
  8. شمارهٔ ۱۳۸بی بزم تو باده اشک خونین من است
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.