پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۳

از حسرت چهره‌ای که باغ دلم است

از باغ و بهار و گل فراغ دلم است

از بهر رخ دوست به باغ آمدمی

چون بی رخ اوست باغ داغ دلم است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵یاد تو شب و روز قرین دل ماست
  2. شمارهٔ ۱۲۶این ابر که چون حادثه پیوسته ماست
  3. شمارهٔ ۱۲۷امشب شب بر سر زدن و زاریم است
  4. شمارهٔ ۱۲۸آن گوهر جان که دُر دریایی ماست
  5. شمارهٔ ۱۲۹برخیز و بده باده چه جای سخن است
  6. شمارهٔ ۱۳۰تا ظن نبری که عشق در نقصان است
  7. شمارهٔ ۱۳۱دستی که هزار درد را درمان است
  8. شمارهٔ ۱۳۲نه از تو مرا بخت ظفر یافتن است
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.