پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۶

این ابر که چون حادثه پیوسته ماست

بارانش همه بار دل خسته ماست

می‌نگشاید همچو دل ما نفسی

او نیز مگر کار فروبسته ماست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۸آن گوهر جان که دُر دریایی ماست
  2. شمارهٔ ۱۲۹برخیز و بده باده چه جای سخن است
  3. شمارهٔ ۱۳۰تا ظن نبری که عشق در نقصان است
  4. شمارهٔ ۱۳۱دستی که هزار درد را درمان است
  5. شمارهٔ ۱۳۲نه از تو مرا بخت ظفر یافتن است
  6. شمارهٔ ۱۳۳زانجا که فریب طبع دلدار من است
  7. شمارهٔ ۱۳۴دیدار تو شمع عالم افروز من است
  8. شمارهٔ ۱۳۵عشق تو که مرهم دل ریش من است
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.