پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

قطعات

شمارهٔ ۱۰۸

به امر نافذ مخدوم صاحب دیوان

بهاء دولت و دین خواجه مبارک پی

کمینه چاکر فرمان پذیر حق دارش

به دست خویش که فرمان پذیرش آمدنی

کدام چاکر داعیش مجد پارسی آن

که دیده است بسی شاه را و خسرو و کی

نوشت دفتر کاووس نامه را به خطی

چو آفتاب هویدا و در نظر چو جدی

به روز بیست و هفتم ز ماه ذیقعده

به سال ششصد و هفتاد و سه به خطه حی

بر آن زمانه که بد بر مراحل عمرش

گذشته شصت و شش از کاروان آذر و دی

بدان امید که می خواند او و می ماند

به یادگار ز من بنده در خزانه وی

به پند نامه کاووس کی بود محتاج

کسی که حکمت لقمانش باشد ادنی شی

چهار شهر عراقش همیشه باد مقام

به چار فصل که نبود زوالش اندر پی

ربیع در قم و هنگام صیف در همدان

خریف در حی فرخنده و شتا در ری

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۱۰ای لفظ تو آب زندگانی
  2. شمارهٔ ۱۱۱دوات بودی عمری به پیش هر قلمی
  3. شمارهٔ ۱۱۲دوش با عقل دوربین گفتم
  4. شمارهٔ ۱۱۳قصد کردی به تصنع ز حسد در حق من
  5. شمارهٔ ۱۱۴به گاه بزرگی بریدند حلقت
  6. شمارهٔ ۱۱۵من هجاء چون کنم مطرزک را
  7. شمارهٔ ۱۱۶به حکم خواهش مولی الانام شمس الدین
  8. شمارهٔ ۱۱۷شکل دیو سفید دارد اصیل
همه‌ی قطعات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.