پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

قطعات

شمارهٔ ۱۱۳

قصد کردی به تصنع ز حسد در حق من

یعنی از سامری آموخته ام حیله گری

من ندانستم با اینهمه استادی تو

که در این کار ز خر خرتر و از سگ بتری

من توانم که جزای بد تو بد نکنم

نتوانم که ندانم که تو چون بد سیری

تو که پرورده دونان و بدانی و سگان

سال چل کرده به دونی و دغائی و عری

اینهمه صنعت و دستان و حیل می دانی

با همه غمری و دیوانگی و خیره سری

من مربای سلاطین جهاندیده و پیر

عمر در ملک به سر برده به صائب نظری

آخر این مایه بدانم به تجارب در تو

که چه سگ نفس و خبیث و دد و بیدادگری

دولت صاحب دیوان و بقای وی باد

که تو بی دولت ازین جاه و بقا برنخوری

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۱۵من هجاء چون کنم مطرزک را
  2. شمارهٔ ۱۱۶به حکم خواهش مولی الانام شمس الدین
  3. شمارهٔ ۱۱۷شکل دیو سفید دارد اصیل
  4. شمارهٔ ۱۱۸مردکی بود طامع و شیاد
  5. شمارهٔ ۱۱۹ای آن زمین وقار که بر آسمان فضل
  6. شمارهٔ ۱۲۰جمعی ز اهل خطه کاشان که برده‌اند
همه‌ی قطعات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.