پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۹۵

محرومی‌ام از صحبت احباب بس است

بی‌تابی‌ام از آه جگرتاب بس است

تا چند دهد هجر، دلم را مالش؟

ای بخت بمال دیده را خواب بس است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹۷قدسی غم عشق، هم‌نشین تو بس است
  2. شمارهٔ ۹۸نوروز رسید و باده ناب خوش است
  3. شمارهٔ ۹۹چون شمع به سوختن کنی خوی، خوش است
  4. شمارهٔ ۱۰۰آن را که به مقصود رهی در پیش است
  5. شمارهٔ ۱۰۱از مهر تو، مه ذره صفت رقاص است
  6. شمارهٔ ۱۰۲ای تازه جوان، کمان تندت به کف است
  7. شمارهٔ ۱۰۳نی بی دم نایی از نوا بی‌برگ است
  8. شمارهٔ ۱۰۴هرچند که مرد را ز خواهش ننگ است
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.