پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۶۰۴

بر آسایش، مدار ننهاد کسی

بی رنج، قدم به کار ننهاد کسی

تا چون قلمش در استخوان مغز نکاست

سر بر خط روزگار ننهاد کسی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۰۶نی عزت و اعتبار ماند به کسی
  2. شمارهٔ ۶۰۷در وحدت ذات، گفته گوهرپاشی
  3. شمارهٔ ۶۰۸گر از یاری، مدام از خود باشی
  4. شمارهٔ ۶۰۹ای جان چه شود که مونس تن باشی
  5. شمارهٔ ۶۱۰در پرده به هر دل آشنا می‌باشی
  6. شمارهٔ ۶۱۱بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشی
  7. شمارهٔ ۶۱۲یابی چو ز اهل فضل، شخصی عاصی
  8. شمارهٔ ۶۱۳محروم ز وصل یار بودن تا کی
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.