پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۶۱۲

یابی چو ز اهل فضل، شخصی عاصی

نیکو نبود به فضل بی‌اخلاصی

خود گو که زیان به اصل گوهر چه رسد

گر بدگهری پیشه کند غواصی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۱۴در ملک وجود، خوار بودن تا کی؟
  2. شمارهٔ ۶۱۵روزن متعددست و مهتاب یکی
  3. شمارهٔ ۶۱۶از مردم حال، اهل حال است یکی
  4. شمارهٔ ۶۱۷بی‌فیضان را چه باک از بی‌برگی؟
  5. شمارهٔ ۶۱۸عاشق نشود هلاک از بی‌برگی
  6. شمارهٔ ۶۱۹گر بتوانی، به نفس خود کن جدلی
  7. شمارهٔ ۶۲۰آن رند که در مثل ندارد بدلی
  8. شمارهٔ ۶۲۱از عشق که نیست در جهانش بدلی
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.