قدسی مشهدی
شمارهٔ ۶۱۱
بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشی
غفلت به تو داده داروی بیهوشی
لعب هوست است ز عشق دور افکنده
ماند ز سبق، طفل ز بازیگوشی
قدسی مشهدی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۶۱۳محروم ز وصل یار بودن تا کی
- شمارهٔ ۶۱۴در ملک وجود، خوار بودن تا کی؟
- شمارهٔ ۶۱۵روزن متعددست و مهتاب یکی
- شمارهٔ ۶۱۶از مردم حال، اهل حال است یکی
- شمارهٔ ۶۱۷بی‌فیضان را چه باک از بی‌برگی؟
- شمارهٔ ۶۱۸عاشق نشود هلاک از بی‌برگی
- شمارهٔ ۶۱۹گر بتوانی، به نفس خود کن جدلی
- شمارهٔ ۶۲۰آن رند که در مثل ندارد بدلی
درباره‌ی قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.