پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۶۰۷

در وحدت ذات، گفته گوهرپاشی

رمزی که بود فاش‌تر از هر فاشی:

نقاش اگر به نقش در می‌آمد

هر نقش ز کلک او شدی نقاشی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۰۹ای جان چه شود که مونس تن باشی
  2. شمارهٔ ۶۱۰در پرده به هر دل آشنا می‌باشی
  3. شمارهٔ ۶۱۱بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشی
  4. شمارهٔ ۶۱۲یابی چو ز اهل فضل، شخصی عاصی
  5. شمارهٔ ۶۱۳محروم ز وصل یار بودن تا کی
  6. شمارهٔ ۶۱۴در ملک وجود، خوار بودن تا کی؟
  7. شمارهٔ ۶۱۵روزن متعددست و مهتاب یکی
  8. شمارهٔ ۶۱۶از مردم حال، اهل حال است یکی
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.