قدسی مشهدی
شمارهٔ ۶۰۹
ای جان چه شود که مونس تن باشی
وی گل چه بود که زیب گلشن باشی
گیرند زکات، ابر و دریا از من
ای گوهر نایاب اگر از من باشی
قدسی مشهدی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۶۱۱بی شعله، چو باده خود به خود می‌جوشی
- شمارهٔ ۶۱۲یابی چو ز اهل فضل، شخصی عاصی
- شمارهٔ ۶۱۳محروم ز وصل یار بودن تا کی
- شمارهٔ ۶۱۴در ملک وجود، خوار بودن تا کی؟
- شمارهٔ ۶۱۵روزن متعددست و مهتاب یکی
- شمارهٔ ۶۱۶از مردم حال، اهل حال است یکی
- شمارهٔ ۶۱۷بی‌فیضان را چه باک از بی‌برگی؟
- شمارهٔ ۶۱۸عاشق نشود هلاک از بی‌برگی
درباره‌ی قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.