پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۵

دل گر لمعات اختر خود داند

کی مهر بتان را هنر خود داند

پرهیز کند ز صورت بی‌معنی

گر آینه قدر جوهر خود داند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶۷روزی که به ترکیب تو پرداخته‌اند
  2. شمارهٔ ۲۶۸تا گرد رمد به دیده‌ام بیخته‌اند
  3. شمارهٔ ۲۶۹قومی که به محض نام انسان شده‌اند
  4. شمارهٔ ۲۷۰قدسی شب وصل، دل در امّید ببند
  5. شمارهٔ ۲۷۱بر سینه خود به عاریت نیش مبند
  6. شمارهٔ ۲۷۲بی‌دردی و بی‌غمی به هم پیوستند
  7. شمارهٔ ۲۷۳چون برق مباش دشمن کشتی چند
  8. شمارهٔ ۲۷۴دنیا چه بود، هیچ و در او پوچی چند
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.