پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۹

قومی که به محض نام انسان شده‌اند

مشغول به جسم و غافل از جان شده‌اند

منظور دگر اگر ندارند، چه شد

در صورت کار خویش حیران شده‌اند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۷۱بر سینه خود به عاریت نیش مبند
  2. شمارهٔ ۲۷۲بی‌دردی و بی‌غمی به هم پیوستند
  3. شمارهٔ ۲۷۳چون برق مباش دشمن کشتی چند
  4. شمارهٔ ۲۷۴دنیا چه بود، هیچ و در او پوچی چند
  5. شمارهٔ ۲۷۵عریان ز لباس معرفت عوری چند
  6. شمارهٔ ۲۷۶آنها که دم از گلشن اسرار زدند
  7. شمارهٔ ۲۷۷راحت‌طلبان ذوق فروکش دارند
  8. شمارهٔ ۲۷۸جمعیت دهر، جور کیشان دارند
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.