پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۳

دل را ز هوس، محض کدورت مپسند

روشن کنش از زنگ تعلق یک چند

آیینه دل، آینه زانو نیست

کز وی شود آدمی به نامی خرسند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶۵دل گر لمعات اختر خود داند
  2. شمارهٔ ۲۶۶از اهل ستم چه در جهان می‌ماند؟
  3. شمارهٔ ۲۶۷روزی که به ترکیب تو پرداخته‌اند
  4. شمارهٔ ۲۶۸تا گرد رمد به دیده‌ام بیخته‌اند
  5. شمارهٔ ۲۶۹قومی که به محض نام انسان شده‌اند
  6. شمارهٔ ۲۷۰قدسی شب وصل، دل در امّید ببند
  7. شمارهٔ ۲۷۱بر سینه خود به عاریت نیش مبند
  8. شمارهٔ ۲۷۲بی‌دردی و بی‌غمی به هم پیوستند
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.