پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۳۶

افتاده عشق، کی ز جا برخیزد

نقشش مگر از باد فنا برخیزد

بر خاک، همان ز خاک افتاده‌ترست

هرچند ز خاک، نقش پا برخیزد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۸واعظ، نفست ز می خمار انگیزد
  2. شمارهٔ ۲۳۹کو عشق که اهل درد را بشناسد؟
  3. شمارهٔ ۲۴۰کو مرد که هم نبرد را بشناسد؟
  4. شمارهٔ ۲۴۱مستغرق حال، قال را نشناسد
  5. شمارهٔ ۲۴۲ای عشق، ترا کس به نشان نشناسد
  6. شمارهٔ ۲۴۳کی دهر حقیقت گل و خس پرسد
  7. شمارهٔ ۲۴۴روزی که حق از چون و چرا می‌پرسد
  8. شمارهٔ ۲۴۵هر ذات مگو به ذات جاوید رسد
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.