قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۴۱
مستغرق حال، قال را نشناسد
بی عشق، کس اهل حال را نشناسد
می، پخته و خام را ز هم فرق کند
چون آب، کسی سفال را نشناسد
قدسی مشهدی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۴۳کی دهر حقیقت گل و خس پرسد
- شمارهٔ ۲۴۴روزی که حق از چون و چرا می‌پرسد
- شمارهٔ ۲۴۵هر ذات مگو به ذات جاوید رسد
- شمارهٔ ۲۴۶خواری، شرف مردم دانا باشد
- شمارهٔ ۲۴۷خورشید همین نه ذره پرور باشد
- شمارهٔ ۲۴۸درویشی جو، گر همه یک دم باشد
- شمارهٔ ۲۴۹گر زان که همای عشق صیدم باشد
- شمارهٔ ۲۵۰نازک‌خاطر، کم آرزو می‌باشد
درباره‌ی قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.