قدسی مشهدی
شمارهٔ ۲۴۲
ای عشق، ترا کس به نشان نشناسد
زان سان که تویی، کس آنچنان نشناسد
آن را که امیدی تو، نباشد نومید
آن را که بهاری تو خزان نشناسد
قدسی مشهدی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۴۴روزی که حق از چون و چرا می‌پرسد
- شمارهٔ ۲۴۵هر ذات مگو به ذات جاوید رسد
- شمارهٔ ۲۴۶خواری، شرف مردم دانا باشد
- شمارهٔ ۲۴۷خورشید همین نه ذره پرور باشد
- شمارهٔ ۲۴۸درویشی جو، گر همه یک دم باشد
- شمارهٔ ۲۴۹گر زان که همای عشق صیدم باشد
- شمارهٔ ۲۵۰نازک‌خاطر، کم آرزو می‌باشد
- شمارهٔ ۲۵۱اسباب تعلق همه عارت بخشد
درباره‌ی قدسی مشهدی
حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.