پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۴۵

هر ذات مگو به ذات جاوید رسد

هر سایه کجا به سایه بید رسد

در پرتو مهر، ذره گردد موجود

اما نتواند که به خورشید رسد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۴۷خورشید همین نه ذره پرور باشد
  2. شمارهٔ ۲۴۸درویشی جو، گر همه یک دم باشد
  3. شمارهٔ ۲۴۹گر زان که همای عشق صیدم باشد
  4. شمارهٔ ۲۵۰نازک‌خاطر، کم آرزو می‌باشد
  5. شمارهٔ ۲۵۱اسباب تعلق همه عارت بخشد
  6. شمارهٔ ۲۵۲آخر همه ناوک هدف خواهد شد
  7. شمارهٔ ۲۵۳این نفس که فقر کاش پاکش بکشد
  8. شمارهٔ ۲۵۴گویند که دستش ز حنا گلگون شد
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.