پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۲۳۲

تنها نه دلم به دیده تر نازد

هر عضو ز من به عضو دیگر نازد

دل روی به دیده دارد و دیده به اشک

دریا به صدف، صدف به گوهر نازد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۳۴در هر کاری مشقتی بوده و مزد
  2. شمارهٔ ۲۳۵دایم ز دلم نوای ماتم خیزد
  3. شمارهٔ ۲۳۶افتاده عشق، کی ز جا برخیزد
  4. شمارهٔ ۲۳۷از سینه مرا نفس دژم می‌خیزد
  5. شمارهٔ ۲۳۸واعظ، نفست ز می خمار انگیزد
  6. شمارهٔ ۲۳۹کو عشق که اهل درد را بشناسد؟
  7. شمارهٔ ۲۴۰کو مرد که هم نبرد را بشناسد؟
  8. شمارهٔ ۲۴۱مستغرق حال، قال را نشناسد
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.