فهرست اشعار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۱ - من نتایج طبعه سیه زلف از بر آن چهر دلبر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۲ - در ستایش امیر الامرأ العظام نظام الدوله حسین خان دام مجده ا‌لعالی حکمران فارس فرماید شادان رسید دوش نگارینم از سفر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۳ - در ستایش پادشاه جمجاه محمدشاه غازی طابالله ثراه گوید شباهنگام کز انبوه اختر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۴ - در ستایش وزیر بی‌نظیر حاج میرزا آقاسی شب گذشته که همزاد بود با محشر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۵ - در ستایش امیر الامرا النظام میرزا نبی خان رحمه الله فرماید شد کاسه‌ام از باده تهی کیسه‌ام از زر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۶ - در تهنیت ورود قایم‌مقام طاب ثراه به خراسان شکر که آمد ز ری به خطهٔ خاور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۷ - وله ایضاً رحمه‌لله صبح چون مهر سرزد از خاور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۸ - در ستایش شاهزاده فریدون میرزا طراق سندان برخاست ای غلام از در
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۹ - در ستایش شاهنشاه اسلام پناه ناصرالدین شاه غازی خلدالله ملکه‌گوید فرو بگرفته گیتی را به باغ و راغ وکوه و در
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۰ - در تعریف کتاب باده بی‌خمار و ستایش خاقان خلد آشیان فتحعلی شاه طابالله ثراه گوید لبالب کن ای مهربان ماه ساغر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۱ - در ستایش محمد شاه گوید ماه رمضان آمد ای ترک سمنبر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۲ - در ستایش امیرکبیر میرز تقی خان رحمه‌آلله فرماید یازده ماه کند روزه به هر سال سفر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۳ - در نعت خاتم‌الانبیا صلی‌لله علیه و آله و ستایش پادشاه غازی محمدشاه طاب ثراه فرماید آفتاب و سایه می‌رقصند با هم ذره‌وار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۴ - در تعربف مصور و توصیف تصویر فرماید آفرین برکلک سحرانگیز آن صورت‌نگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۵ - و له ایضاً فی مدحه از خجلت تیغ ملک و ابروی دلدار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۶ - در ستایش شاهزاده ی رضوان آرامگاه نواب فریدون میرزا طاب ثراه گوید از سر دوش دو ضحاک درآویخت دو مار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۷ - در منقبت مولانا اسدالله الغالب علی بن ابیطالب علیه السلام و ستایش شاهنشاه ناصرالدین شاه خلدالله ملکه گوید اسم شد مشیّد و دین گشت استوار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۸ - در ستایش ابولملوک فحتعلی‌شاه طاب لله ثراه و جعل الجنهٔ مثواه گوید افتتاح هر سخن در نزد مرد هوشیار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۹ - در ستایش شاهزادهٔ رضوان و ساده فریدون میرزا طاب ثراه امروز از دوکعبه جهان دارد افتخار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۰ - در تهنیت ورود مسعود امیرکبیر حسین خان در ملک فارس گوید ای اهل فارس ، مژده که از فضل کردگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۱ - در مدح فریدون میرزا گوید ای ترک می فروش ای ماه میگسار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۲ - و له ایضاً ای زان دو سیه مار که جا داده به گلزار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۳ - در ستایش امیر مبرور آ‌صف‌الدوله اللهیارخان‌گوید ای طره و چهر تو یکی نار و یکی مار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۴ - در ستایش نظام الدوله حسین خان و به تهنیت تمثال همایون ای همایون صورت میمون شاه کامگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۵ - در تهنیت تشریف پادشاهی و مدح علیخان والی گوید باد میمون این بهین تشریف شاه‌کامگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۶ - در ستایش نظام‌الدوله حسین خان فرماید با فال نیک بهر زمین‌بوس شهریار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۷ - در ستایش امیربهرام صولت معتمدالدوله منوچهرخان فرماید با فال نیک و حال خوش و بخت‌کامگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۸ - در تهنیت تشریف قبای بیضا ضیای شهریاری در ستایش حسین‌خان نظام‌الدوله بوده جای یک جهان جان این قبای شهریار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۹ - در ستایش وزیر بی نظیر صدر اعظم میرزا آقاخان گوید بوی مشک آید چو بویم آن دو زلف مشکبار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۰ - در مدح جناب حاجی آقاسی گوید بهار آمد و دی را گرفت و کرد مهار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۱ - در مدح صاحب اختیار تا چه معجز کرده امشب باز عدل شهریار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۲ - در ستایش شیراز صانه‌لله عن الاعواز و اعیان آن و تخلص به مدح معتمدالدوله منوچهرخان طاب ثراه گوید تبارک‌الله از فارس آن خجسته دیار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۳ - در تهنیت نشان شمشیر و مدح امیر بی‌نظیر نظام‌الدوله طال بقاه فرماید تیغی گهرنگار فرستاده شهریار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۴ - در مدح ناصرالدین شاه چو چتر زرین افراشت مهر در کهسار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۵ - مطلع ثانی که باد تا ابد از فر ایزد دادار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۶ - در ستایش پادشاه رضوان آرامگاه محمدشاه طاب الله ثراه گوید دوش اندر خواب می‌دیدم بهشت کردگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۷ - در ستایش کهف‌الادانی والاقاصی جناب حاجی آقاسی گوید دوش بگشودم زبان تا درد دل گویم به یار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۸ - در مدح حسین‌خان صاحب اختیار راستی را کس نمی‌داند که در فصل بهار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۹ - مطلع ثانی باده جان بخشت و دلکش خاصه از دست نگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۰ - در مدح شجاع السلطنه حسنعلی میرزا زد به دلم ای نسیم آتش هجران یار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۱ - مطلع ثانی مژده که شد در چمن رایت گل آشکار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۲ - مطلع ثالث ای‌گهر اندرگهر تاجور و شهریار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۳ - در ستایش امیر بهر‌ام صولت معتمدالدوله منوچهرخان طاب ثراه فرماید ز شاهدی که بود رویش از نگار نگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۴ - در ستایش نظام الدوله حسین خان حکمران فارس فرماید سوگند خورده‌اند نکویان این دیار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۵ - و له ایضاً فی مدحه شه قبای خ‌ریشتن بخشد به صاحب اختیار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۶ - در ستایش امیرالامراءالعظام نظام‌الدوله حسین خان حکمران فارس فرماید صبح چون خورشید رخشان رخ نمود از کوهسار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۷ - در ستایش حاج میرزا آقاسی عطسهٔ مشکین زند هر دم نسیم مشکبار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۸ - ممدوح این قصیدهٔ معلوم نیست،گویند قائم مقام است قامت سروی چو بینم برکنار جویبار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۹ - در مطایبه و هزل و ملاعبه فرماید کوهی به قفا بسته‌ای ای شوخ دلازار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۰ - در ستایش میرزا آقاخان صدراعظم گفتم به یار فصل بهار آمد ای نگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۱ - در ستایش شاهزادهٔ رضوان و ساده فریدون میرزا طاب ثراه گوید گنج پنهان بود یزدان خواست کاید آشکار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۲ - در مدح شجاع‌السطنه حسنعلی میرزا منت خدای را که ز تأیید کردگار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۳ - قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۳ - در مغازلت و تشبیب و اظهار عشقبازی و نسیب فرماید هر سال به نوروز مرا بوسه دهد باز
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۴ - در ستایش‌امیرالامر‌اء‌العظام‌نظام‌لدوله حسین‌خان حکمران فارس فرماید همتی مردانه می‌خواهم‌که اسمعیل‌وار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۵ - در مدح آقامحمد حسن پیشخدمت خاصه ی خاقان خلد آشیان یار نیکوتر از آنست که من دیدم پار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶ - در تعریف بهار و شکایت از یار و ستایش امیر کامگار حسین خان نظام‌الدوله یک دو مه پیشترک زانکه رسد فصل بهار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۷ - در جواب قصیدهٔ حکیم سوزنی آمد به برم دوش یکی ساده‌پسر بر
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۸ - در مدح شجاع السلطنه بشارت باد بر اهل نشابور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۹ - در مدح شجاع‌لسلطنه حسنعلی میرزا حبذا از هوای نیشابور
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۰ - در ستایش مدح خسروخان خواجه حکمران اصفهان سه چیز هست کزو مملکت بود معمور
متن اشعار به نقل از گنجور.