فهرست اشعار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۱ - وله فی المدیحه عیدست و آن ابرو کمان دلدادگان را درکمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۲ - در مدح محمد شاه غازی انارالله برهانه گوید ماه دو هفت سال من آن یار نازنین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۳ - در مطایبه گوید ماه من دارد ز سیم ساده یک خرمن سرین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۴ - در مدح هلاکو خان بن شجاع السلطنه مرحوم فرماید آن خال سیه از بر آن نرگس جادو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۵ - در مدح پادشاه خلد آشیان محمدشاه مغفور طاب الله ثراه فرماید الحمدکه آمد ز سفر موکب خسرو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۶ - در مدح نجفقلی میرزای وا‌لی پسر حسینعلی میرزای فرمانفرما فرماید ای ترک من ای مهر سپهرت شده هندو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۷ - در ستایش شاهزاده مبرور فریدون میرزای فرمانفرما فرماید دوش چو بنهفت نوعروس ختن رو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۸ - در مدح شاهنشاه اسلام‌پناه ناصرالدین شاه خلد لله ملکه و اقباله گوید باز سرسبز شد زمین ز گیاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۰۹ - در ستایش پادشاه رضوا‌ن جایگاه مغفور محمدشاه مبرور طاب ثراه فرماید دو چشم باز و دوگوشم فراز مانده به راه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۰ - در مدح شهنشاه ماضی محمدشاه غازی طاب ثراه گوید روز آدینه شدم بر در خلوتگه شاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۱ - در مدح صدراعظم دوش چون‌گشت‌جهان از سپه‌زنگ سیاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۲ - در مدح شاهنشاه ماضی محمدشاه غازی طابالله ثراه گوید شد عید و مه روزه سفرکرد به اکراه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۳ - در ستایش جناب اشرف امجد صدراعظم دام‌ظله و جناب جلالت مآب نظام الملک دام شوکته گوید صدراعظم آفتابست و نظام‌الملک ماه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۴ - در ستایش وزیر بی نظیر میرزا ابواقاسم قائم مقام فرماید مگوگناه بود بر رخ نگار نگاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۵ - ایضاً در مدح شاهنشاه ماضی محمدشاه قاضی طاب ثراه شاها ز ساغر لب ساقی شراب خواه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۶ - در مدح معتمدالدوله منوچهرخان گوید ماه من در جمع تا چون شمع چهر افروخته
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۷ - در مدح شاهزاده ی مبرور شجاع السلطنه مغفور حسنعلی میرزا فرماید عبدس و ساقی در قدح، صهبا ز مینا ریخته
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۸ - و له فی المدیحه عیدست و جام زرنشان از می‌گران‌بار آمده
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۱۹ - مطلع ثانی جشنی ز نوروز عجم کاراستش جمشید جم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۰ - در ستایش پادشاه علیین جایگاه محمدشاه غازی ای برده غمت تاب ز دل خواب ز دیده
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۱ - در مدح شاهزاده حسنعلی میرزای شجاع‌ا‌لسلطنه فرماید بناز ای طوس بر راز و ببال ای خاوران بر ری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۲ - در مدح شاهنشاه ماضی محمدشاه غازی طاب الله ثراه گوید سرو سیمین مرا از چوب خونین گشت پای
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۳ - در مدح شاهزاده حسنعلی میرزای شجاع السلطنه فرماید ای دفتر گل از ورق حسن تو بابی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۴ - در نسبت ممکن و واجب و هژبر سالب علی بن ابیطالب علیه السلام گوید حمد بیحد را سزد ذاتی‌که بی همتاستی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۵ - در توصیف زلف و تخلص بنام نامی مظهرالعجایب غالب کل غالب علی‌بن ابیطالب علیه السلام گوید تو ای نیلوفر بویا که خورشیدت دلیلستی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۶ - له من کلامه نهانی از نظر ای بی‌نظیر از بس عیانستی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۷ - در مدح مقر بالخاقان معتمدالدوله منوچهرخان فرماید ماه من ماند به سر و ار سرو جولان داشتی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۸ - و له من کلامه تبارک ای نگار خلّخی ای ماه نوشادی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۲۹ - و له فی المدیحه گشودی زلف قیرآگین جهان را قیروان‌کردی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۰ - و له فی المدیحه آوخا کز کین چرخ چنبری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۱ - در مدح جناب شریعتمدار حجة‌الاسلام آقا محمد مهدی کلباسی گوید ای زلف یار من از بس معنبری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۲ - در ستایش شاهزاده آزاده حسنعلی میرزای شجاع السلطنه فرماید دوش درآمد از درم آن مه برج دلبری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۳ - و له فی المدیحه عقرب جراره دارد ماه من بر مشتری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۴ - در مدح امیرالامراء حسن‌خان نظام‌الدوله و تاریخ حفر قنوات سته در مملکت فارس گوید به گیسو روی آن ترک تتاری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۵ - و له فی المدیحه ای زلف عزم سرکشی از روی یار داری
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۶ - در ستایش شهنشاه ماضی محمدشاه غازی طابالله ثراه گوید ای زلف یار چرا آشفته و دژمی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۷ - و له من کلامه ترک کشتی‌گیر من میل شنا دارد همی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۸ - و له فی المدیحه اگر هرکس نماید میش را در عید قربانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۳۹ - در مدح امیرالامراء ا‌لعظام حسین‌خان نظام‌الدوله فرماید ای ترک سیه‌چشم سراپا همه جانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۰ - در تزکیهٔ نفس ناسوتی و توجه به عالم لاهوتی و اشاره به مدح خامس آل عبا سیدالشهدا علیه السلام ای دل چو تو حالی صفت خویش ندانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۱ - در ستایش امیر بی نظیر الله قلیخان ایلخانی قاجار فرماید ای روی تو فهرست شادمانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۲ - و لی فی المدیحه ای مار سیاه جعد جانانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۳ - و له فی المدیحه به تار زلف دوتا چون نظرکنی دانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۴ - در مدح خاتم انبیا محمد مصطفی و امام عصر عجل الله فرجه و ستایش محمدشاه غازی و جناب حاجی میرزا آقاسی گوید بود این نکته در حکمت سر‌ای غیب برهانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۵ - در مدح شاهزادهٔ آزاده هلاکوخان بن شجاع ا‌لسلطنهٔ مرحوم فرماید تعالی‌الله که شد معمار انصاف جهانبانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۶ - در ستایش جناب جلالت مآب میرزا کاظم نظام الملک دام مجده گوید چو دولت جمع گردد با جوانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۷ - در مدح اسدالله الغالب علی‌بن ابیطالب علیه السلام و ستایش محمد شاه مرحوم سروش غیبم‌گوید به‌گوش پنهانی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۸ - در مدح شاهنشاه مبرور محمد شاه مغفور طابالله ثراه گوید دلکی هست مرا شیفته و هرجایی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴۹ - در مدح هژبر سالب و شهاب الله الثاقب اسدالله الغالب علی ابن ابیطالب علیه السلام گوید شبی‌گفتم خرد راکای مه‌گردون دانایی
متن اشعار به نقل از گنجور.