پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۵۲۷

چون بر ابرویش نظر اندختم

تیغ او دیدم سپر انداختم

هر نظر کز دوست بر غیری فتاد

آن نظر را از نظر انداختم

تا به کام دل توان پرواز کرد

صد گره بر بال و پر انداختم

بهر آن بی‌خانة در عمرها

خویشتن را دربدر انداختم

مجلس فیّاض دل را تیره داشت

خویش را جای دگر انداختم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲۹چنان در کوی او افتادگی را کار می‌بستم
  2. شمارهٔ ۵۳۰کاش چون پروانه من هم بال و پر می‌داشتم
  3. شمارهٔ ۵۳۱هم در شیخ زدم هم ره رهبان رفتم
  4. شمارهٔ ۵۳۲به جز تو جمله بی‌حاصل گرفتم
  5. شمارهٔ ۵۳۳به آن بیگانه امشب یک دو حرف آشنا گفتم
  6. شمارهٔ ۵۳۴شکر خدا که باز به امداد همّتم
  7. شمارهٔ ۵۳۵به کوی عشق در پیری چنان از پای افتادم
  8. شمارهٔ ۵۳۶لبی پرشکوه از یاران بی‌مهر و وفا دارم
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.