پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۳

دردم که بهار نیست گلزار مرا

هجرم که علاج نیست بیمار مرا

پیراهن صبرم که ز دست غم دوست

چاکی شده سر نوشت هر تار مرا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵عشق آمد و ریخت برق در پیکر ما
  2. شمارهٔ ۶از زهر بلا پرست پیمانه ما
  3. شمارهٔ ۷در ناصیه‌ام نقش مرادست غریب
  4. شمارهٔ ۸آن شوخ که عارض از می حسن افروخت
  5. شمارهٔ ۹در جام شکایت زبانم خون ریخت
  6. شمارهٔ ۱۰دلاکی دوش خونم از هر مژه ریخت
  7. شمارهٔ ۱۱آن دم که شدیم از می هستی سرمست
  8. شمارهٔ ۱۲آن قوم که دلشان ز دورنگیها رست
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.