پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۱

هرچند که در باغ تو بی‌برگ و برم

چون شاخ بریده بی‌نوای ثمرم

در شهر محبت تو این بس هنرم

کز بهر جمال عفوت آیینه‌گرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۳کو دست که دامن حضوری گیرم
  2. شمارهٔ ۱۲۴تا کی ز تو وعده ارمغانی گیرم
  3. شمارهٔ ۱۲۵رفتم که ز زلفت خردی وام کنم
  4. شمارهٔ ۱۲۶آنم که به غم مصاحب دیرینم
  5. شمارهٔ ۱۲۷خوش آن که در آن حریم می‌بود رهم
  6. شمارهٔ ۱۲۸چون باغ شکفته از گیاهی نشوم
  7. شمارهٔ ۱۲۹ما نقش هوس ز لوح هستی شستیم
  8. شمارهٔ ۱۳۰یک چند درین رسته پریشان گشتیم
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.