پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۳

کو دست که دامن حضوری گیرم

وز خلد به عاریت سروری گیرم

چون تاب تماشای گلم نیست ز خار

جانی دهم و جلوه طوری گیرم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵رفتم که ز زلفت خردی وام کنم
  2. شمارهٔ ۱۲۶آنم که به غم مصاحب دیرینم
  3. شمارهٔ ۱۲۷خوش آن که در آن حریم می‌بود رهم
  4. شمارهٔ ۱۲۸چون باغ شکفته از گیاهی نشوم
  5. شمارهٔ ۱۲۹ما نقش هوس ز لوح هستی شستیم
  6. شمارهٔ ۱۳۰یک چند درین رسته پریشان گشتیم
  7. شمارهٔ ۱۳۱چون غنچه ازین باغ شتابان رفتیم
  8. شمارهٔ ۱۳۲با دوست به گل گشت گلستان رفتیم
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.