پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۰

چندان که ز حسن خودپرستی دیدم

از عشق فروتنی و پستی دیدم

گویند که چشم دوست مست است ولیک

من چشم ندیدم همه مستی دیدم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۲در دیده ز اشک نوبهاری دارم
  2. شمارهٔ ۱۲۳کو دست که دامن حضوری گیرم
  3. شمارهٔ ۱۲۴تا کی ز تو وعده ارمغانی گیرم
  4. شمارهٔ ۱۲۵رفتم که ز زلفت خردی وام کنم
  5. شمارهٔ ۱۲۶آنم که به غم مصاحب دیرینم
  6. شمارهٔ ۱۲۷خوش آن که در آن حریم می‌بود رهم
  7. شمارهٔ ۱۲۸چون باغ شکفته از گیاهی نشوم
  8. شمارهٔ ۱۲۹ما نقش هوس ز لوح هستی شستیم
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.