پرش به محتوای اصلی
فرخی سیستانی فرخی سیستانی

قطعات و ابیات بازماندهٔ قصاید

شمارهٔ ۷ - واو راست

باز یارب چونم از هجران دوست

باز چون گم گشته ام جویان دوست

تا همی خایم لب و دندان خویش

ز آرزوی آن لب و دندان دوست

دیدگانم ابر درافشان شده ست

زآرزوی لفظ درافشان دوست

من نخسبم بی خیال روی یار

من نخندم بی لب خندان دوست

من به جان با دوست پیمان کرده ام

نشکنم تا جان بود پیمان دوست

من چنینم یار گویی چون بود

آن خود دانم ندانم آن دوست

ادامه‌ی قطعات و ابیات بازماندهٔ قصاید

  1. شمارهٔ ۹ - همو راستهمی روی و من از رفتن تو ناخشنود
  2. شمارهٔ ۱۰ - و او راستنگار من چو ز من صلح دید و جنگ ندید
  3. شمارهٔ ۱۱ - نیز او راستبوسه ای از دوست ببردم به نرد
  4. شمارهٔ ۱۲ - همو راستسر زلف تو نه مشکست و به مشک ناب ماند
  5. شمارهٔ ۱۳ - او راستاز بس شمار بوسه که دوش آن نگار کرد
  6. شمارهٔ ۱۴ - او راستاین منم کز تو مرا حال بدین جای رسید
  7. شمارهٔ ۱۵ - همو راستهندوی بد که ترا باشد و زان تو بود
  8. شمارهٔ ۱۶ - ازوستشه زاولستان محمود غازی
همه‌ی قطعات و ابیات بازماندهٔ قصاید ←

فرخی سیستانی درباره‌ی فرخی سیستانی

ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.