پرش به محتوای اصلی
فرخی سیستانی فرخی سیستانی

قطعات و ابیات بازماندهٔ قصاید

شمارهٔ ۱۳ - او راست

از بس شمار بوسه که دوش آن نگار کرد

با روزگار کار من اندر شمار کرد

دیدم شمار و بوسه ندیدم همی به چشم

بی می مرا از آنچه ندیدم خمار کرد

گفتم که بوسه دادی لختی نگار من

گفتا بدین گرفته نخواهم نگار کرد

گفتا که لب چگونه برم پیش آنکه او

صد ره به بوسه هر دو لب من فگار کرد

چندین حدیث گفته شد و آخر آن نگار

تا بوسه ای بداد دو چشمم چهار کرد

ادامه‌ی قطعات و ابیات بازماندهٔ قصاید

  1. شمارهٔ ۱۵ - همو راستهندوی بد که ترا باشد و زان تو بود
  2. شمارهٔ ۱۶ - ازوستشه زاولستان محمود غازی
  3. شمارهٔ ۱۷ - نیز او راستبامدادان پگاه آمد بر بسته کمر
  4. شمارهٔ ۱۸ - همو راستبهشت روی منا گر همی روی به سفر
  5. شمارهٔ ۱۹ - او راستعشق آتشیست کآب نیابد بر او ظفر
  6. شمارهٔ ۲۰ - همو راستآزار داری ای یار زیرا که یک زمستان
  7. شمارهٔ ۲۱ - همو راستتا کی بود این شوخی و تاکی بود این جنگ
  8. شمارهٔ ۲۲ - نیز او راستندهم دل به دست تو ندهم
همه‌ی قطعات و ابیات بازماندهٔ قصاید ←

فرخی سیستانی درباره‌ی فرخی سیستانی

ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.