پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۵۹ - تتبع خواجه

گوشه میخانه امن و مستی یاران خوش است

چون صراحی گریه‌های تلخ میخواران خوش است

واعظ افسرده از غوغا رماند مرغ حال

از هجوم عشق فریاد دل‌افکاران خوش است

جام لعل کامکاران نیست آن مقدار خوش

در سفال کهنه خوناب جگرخواران خوش است

ای که داری تندرستی شکر صحت را گهی

از ترحم پرسش احوال بیماران خوش است

جام جم اهل فنا نوشند کاندر میکده

نشئه رطل گران بهر سبکباران خوش است

چند خواب ناز اگر باید چو شمعت روشنی

دان که شب‌ها گریه پرسوز بیداران خوش است

فانیا چون در خرابات آمدی از خانقه

زهد را بگذار کاینجا رسم خماران خوش است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۱ - تتبع خواجهقدم به کلبه‌ام از لطف بیکرانهٔ توست
  2. شمارهٔ ۶۲ - تتبع شیخمی‌رود یار جدا زو کار بر من مشکل است
  3. شمارهٔ ۶۳ - تتبع خواجهرندان همه در کوی مغان گشته خرابت
  4. شمارهٔ ۶۴ - ایضا لهدر میکده صلاح و ورع در شماره نیست
  5. شمارهٔ ۶۵ - ایضا لهدر دهر هر که دامن پیر مغان گرفت
  6. شمارهٔ ۶۶ - ایضا لهرفتی اگرچه از بر من کی گذارمت
  7. شمارهٔ ۶۷ - ایضا لهاز تاب می دگر به سرم شعله در گرفت
  8. شمارهٔ ۶۸ - ایضا لهکسی که دل ز سر زلف مشک‌سای تو بست
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.