پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۵۸ - تتبع شیخ

می آینه گون صاف و قدح آینه فام است

جز عکس رخ یار درو دان که حرام است

چو ساقی مهوش قدحت عشوه‌کنان داشت

تقوی چه حکایت بود و زهد کدام است؟

از آب می و دانه نقل است همانا

مرغان نشاطم که به بزم آمده رام است

سر مستیم از دایره عقل برون کرد

گویا که میم تا خط بیرونی جام است

در جلوه قد چابکت افکند ز پایم

الله از این راه و روش وین چه خرام است

در میکده‌ام عربده از حد شده زان رو

نظارگیان کرده هجوم از در و بام است

فانی چو کشی جام فنا باد حلالت

ور شربت کوثر خوری از زهد حرام است

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰ - تتبع خواجهدر دلم آتش محبت اوست
  2. شمارهٔ ۶۱ - تتبع خواجهقدم به کلبه‌ام از لطف بیکرانهٔ توست
  3. شمارهٔ ۶۲ - تتبع شیخمی‌رود یار جدا زو کار بر من مشکل است
  4. شمارهٔ ۶۳ - تتبع خواجهرندان همه در کوی مغان گشته خرابت
  5. شمارهٔ ۶۴ - ایضا لهدر میکده صلاح و ورع در شماره نیست
  6. شمارهٔ ۶۵ - ایضا لهدر دهر هر که دامن پیر مغان گرفت
  7. شمارهٔ ۶۶ - ایضا لهرفتی اگرچه از بر من کی گذارمت
  8. شمارهٔ ۶۷ - ایضا لهاز تاب می دگر به سرم شعله در گرفت
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.