پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۳۴ - مخترع

تو خوب و خلق تو خوب و تکلمت هم خوب

نبرده چون تو بخوبی کسی به عالم خوب

به حسن به ز پری آدمی گری برتر

نگشته مثل تو پیدا ز نسل آدم خوب

کشی بخوبی و جانبخشی از سخن که چو تو

نبوده الله الله مسیح مریم خوب

به دل محبت تو بیشتر شود هر دم

که بیشتر بنمایی به چشم هر دم خوب

انیس و همدم اگر هست خوب خوبتر است

که در جهان به کس افتد انیس و همدم خوب

به عالم آمده خوبان بسی و لیک چو تو

نبوده بر همه خوبان کسی مسلم خوب

ز خیل و مجمع خوبان به فانی بیدل

وفا و مهر بود خوب و ظلم و کین هم خوب

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶ - تتبع میرچشمه زندگی آمد دهن آن مه نخشب
  2. شمارهٔ ۳۷ - تتبع خواجه سلماندر چمن گل را نظاره کردم از روی حبیب
  3. شمارهٔ ۳۸ - در طور خواجهاز می طلوع کرد چو در ساغر آفتاب
  4. شمارهٔ ۳۹ - در طور خواجهبهر عمر جاودان شد هر که را چیزی سبب
  5. شمارهٔ ۴۰دل چو آید از فروغ برق آن عارض به تاب
  6. شمارهٔ ۴۱ - مخترعساقیا باده چو ریزی به قدح بهر طرب
  7. شمارهٔ ۴۲ - در طور خواجهشگفت چون گل رخسار ساقی از می ناب
  8. شمارهٔ ۴۳ - مخترعز تب مباد صداعی بدان جوان یارب
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.