پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴

ای دوست، فتاد با تو حالی دل را

مگذار ز لطف خویش خالی دل را

زیبد به جمال خود بیارایی دل

زیرا که تو بس لایق حالی دل را

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۶تا با توام، از تو جان دهم آدم را
  2. رباعی شمارهٔ ۷تا ظن نبری که مشکلی نیست مرا
  3. رباعی شمارهٔ ۸دل بر تو نهم، زنم بداندیشان را
  4. رباعی شمارهٔ ۹از بادهٔ عشق شد مگر گوهر ما؟
  5. رباعی شمارهٔ ۱۰ای روی تو آرزوی دیرینهٔ ما
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱گل صبح دم از باد برآشفت و بریخت
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲عشق تو ز دست ساقیان باده بریخت
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳ای جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.