پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱

گل صبح دم از باد برآشفت و بریخت

با باد صبا حکایتی گفت و بریخت

بد عهدی عمر بین، که گل ده روزه

سر بر زد و غنچه گشت و بشکفت و بریخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳ای جملهٔ خلق را ز بالا و ز پست
  2. رباعی شمارهٔ ۱۴پیری ز خرابات برون آمد مست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۵گفتم: دل من، گفت که: خون کردهٔ ماست
  4. رباعی شمارهٔ ۱۶ماییم که بی‌مایی ما مایهٔ ماست
  5. رباعی شمارهٔ ۱۷آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟
  6. رباعی شمارهٔ ۱۸در دام غمت دلم زبون افتاده است
  7. رباعی شمارهٔ ۱۹هرگز بت من روی به کس ننموده است
  8. رباعی شمارهٔ ۲۰معشوقه و عشق عاشقان یک نفس است
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.