پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۴

پیری ز خرابات برون آمد مست

دل رفته ز دست و جام می بر کف دست

گفتا: می نوش، کاندرین عالم پست

جز مست کسی ز خویشتن باز نرست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۶ماییم که بی‌مایی ما مایهٔ ماست
  2. رباعی شمارهٔ ۱۷آن دوستی قدیم ما چون گشته است؟
  3. رباعی شمارهٔ ۱۸در دام غمت دلم زبون افتاده است
  4. رباعی شمارهٔ ۱۹هرگز بت من روی به کس ننموده است
  5. رباعی شمارهٔ ۲۰معشوقه و عشق عاشقان یک نفس است
  6. رباعی شمارهٔ ۲۱دل رفت بر کسی که بی‌ماش خوش است
  7. رباعی شمارهٔ ۲۲عشق تو، که سرمایهٔ این درویش است
  8. رباعی شمارهٔ ۲۳شوقی، که چو گل دل شکفاند، عشق است
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.