پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳۳

چندن که خم باده‌پرست است بده

چندان که در توبه نبسته است بده

تا این قفس جسم مرا طوطی عمر

در هم نشکسته است و نجسته است بده

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳۵آنم که توام ز خاک برداشته‌ای
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۶ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پای
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۷پیری بدر آمد ز خرابات فنای
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۸عشقی نبود چو عشق لولی و گدای
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۹عیشی نبود چو عیش لولی و گدای
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴۰نی بر سر کوی تو دلم یافته جای
  7. رباعی شمارهٔ ۱۴۱ای کاش! به سوی وصل راهی بودی
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴۲با یار به بوستان شدم رهگذری
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.