پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳۲

دارم دلکی به تیغ هجران خسته

از یار جدا و با غمش پیوسته

آیا بود آنکه بار دیگر بینم

با یار نشسته و ز غم وارسته؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳۴دل در طلب دنیی دون هیچ منه
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۵آنم که توام ز خاک برداشته‌ای
  3. رباعی شمارهٔ ۱۳۶ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پای
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۷پیری بدر آمد ز خرابات فنای
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۸عشقی نبود چو عشق لولی و گدای
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۹عیشی نبود چو عیش لولی و گدای
  7. رباعی شمارهٔ ۱۴۰نی بر سر کوی تو دلم یافته جای
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴۱ای کاش! به سوی وصل راهی بودی
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.