پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳۶

ای لطف تو دستگیر هر بی‌سر و پای

احسان تو پایمرد هر شاه و گدای

من لولیکم، گدای بی‌برگ و نوای

لولی گدای را عطایی فرمای

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۳۸عشقی نبود چو عشق لولی و گدای
  2. رباعی شمارهٔ ۱۳۹عیشی نبود چو عیش لولی و گدای
  3. رباعی شمارهٔ ۱۴۰نی بر سر کوی تو دلم یافته جای
  4. رباعی شمارهٔ ۱۴۱ای کاش! به سوی وصل راهی بودی
  5. رباعی شمارهٔ ۱۴۲با یار به بوستان شدم رهگذری
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴۳نی کرده شبی بر سر کویت گذری
  7. رباعی شمارهٔ ۱۴۴بردی دلم، ای ماهرخ بازاری
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴۵چون در دلت آن بود که گیری یاری
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.