پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۴۵

چون در دلت آن بود که گیری یاری

برگردی ازین دلشده بی‌آزاری

چون روز وداع بود بایستی گفت

تا سیر ترت دیده بدیدی، باری

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۴۷در عشق، اگر بسی ملامت ببری
  2. رباعی شمارهٔ ۱۴۸از آتش غم چند روانم سوزی؟
  3. رباعی شمارهٔ ۱۴۹هر لحظه ز چهره آتشی افروزی
  4. رباعی شمارهٔ ۱۵۰هم دل به دلستانت رساند روزی
  5. رباعی شمارهٔ ۱۵۱آیا خبرت شود عیانم روزی؟
  6. رباعی شمارهٔ ۱۵۲ای کرده به من غم تو بیداد بسی
  7. رباعی شمارهٔ ۱۵۳گر شهره شوی به شهر، شرالناسی
  8. رباعی شمارهٔ ۱۵۴چون خاک زمین اگر عناکش باشی
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.