پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۴۷

در عشق، اگر بسی ملامت ببری

تا ظن نبری جان به قیامت ببری

انصاف ده از خویشتن، ای خام طمع

عاشق شوی و جان به سلامت ببری؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۴۹هر لحظه ز چهره آتشی افروزی
  2. رباعی شمارهٔ ۱۵۰هم دل به دلستانت رساند روزی
  3. رباعی شمارهٔ ۱۵۱آیا خبرت شود عیانم روزی؟
  4. رباعی شمارهٔ ۱۵۲ای کرده به من غم تو بیداد بسی
  5. رباعی شمارهٔ ۱۵۳گر شهره شوی به شهر، شرالناسی
  6. رباعی شمارهٔ ۱۵۴چون خاک زمین اگر عناکش باشی
  7. رباعی شمارهٔ ۱۵۵ای کاش! بدانمی که من کیستمی؟
  8. رباعی شمارهٔ ۱۵۶گر مونس و همدمی دمی یافتمی
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.