پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۴

آخر بدمد صبح امید از شب من

آخر نه به جایی برسد یارب من؟

یا در پایت فگند بینم سر خویش

یا بر لب تو نهاده بینم لب من

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۶ای دل، پس زنجیر تو دیوانه نشین
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۷گر زانکه بود دل مجاهد با تو
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۸ای مایهٔ اصل شادمانی غم تو
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲۹ای زندگی من و توانم همه تو
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۰آن کیست که بی‌جرم و گنه زیست؟ بگو
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۱در عشق تو بی‌تو چون توان زیست؟ بگو
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۲دارم دلکی به تیغ هجران خسته
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۳چندن که خم باده‌پرست است بده
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.