پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۰

پیوسته صبور و رنج‌کش می‌باشم

وندر پی عاشقان ترش می‌باشم

دل در دو جهان هیچ نخواهم بستن

با آنکه مرا خوش است خوش می‌باشم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۱۲آوازهٔ حسنت از جهان می‌شنوم
  2. رباعی شمارهٔ ۱۱۳آزاده دلی ز خویشتن می‌خواهم
  3. رباعی شمارهٔ ۱۱۴در عشق تو زارتر ز موی تو شدیم
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱۵وقت است که بر لاله خروشی بزنیم
  5. رباعی شمارهٔ ۱۱۶امروز به شهر دل پریشان ماییم
  6. رباعی شمارهٔ ۱۱۷چون درد نداری، ای دل سرگردان
  7. رباعی شمارهٔ ۱۱۸هر دم شب هجران تو، ای جان و جهان
  8. رباعی شمارهٔ ۱۱۹هر شب به سر کوی تو آیم به فغان
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.