پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۹۷

گفتم صنما گرچه رخت همچو مهست

لیکن رقم سیاه بروی نه بهست

گفتا که چنین مگوی من لاله رخم

آخر نه که پاره ئی ز لاله سیهست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹۹قدت ز صنوبری که برخاست بهست
  2. شمارهٔ ۲۰۰خطی که ز رویت ای پریوش برخاست
  3. شمارهٔ ۲۰۱گفتم که چرا از شکرت رست نبات
  4. شمارهٔ ۲۰۲زلف تو که بس تعبیه ساز افتادست
  5. شمارهٔ ۲۰۳من کز سر جان بسوی تو خواهم خاست
  6. شمارهٔ ۲۰۴نی دیده به از تو هیچ یاری دیدست
  7. شمارهٔ ۲۰۵خطی که ز روی آن سمنبر برخاست
  8. شمارهٔ ۲۰۶کس همچو من ار گهر توانستی سفت
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.