پرش به محتوای اصلی
ابن حسام خوسفی ابن حسام خوسفی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۹۵

دلا رعنایی سرو از چمن پرس

نسیم طره ی یار از سمن پرس

حدیث آن لب و دندان شیرین

ز مرجان جوی و از درّ عدن پرس

پریشان حالی و دلتنگی من

گهش از زلف و گاهی از دهن پرس

خلاف وعده و پیمان شکستن

از آن کج وعده ی پیمان شکن پرس

درازای شب یلدای هجران

مپرس از من از آن مشکین رسن پرس

دل هم درد من حالم بداند

تو هم درد من از همدرد من پرس

شکر در منطق ابن حسام است

اگر باور نداری از سخن پرس

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۹۷ما را ازین چمن صنمی گلعذار بس
  2. غزل شمارهٔ ۹۸صبا نشان غبار دیار یار بپرس
  3. غزل شمارهٔ ۹۹زهّاد و عُجب و گوشهٔ محراب و کار خویش
  4. غزل شمارهٔ ۱۰۰دانی چه گفت سالک خمّار خانه دوش
  5. غزل شمارهٔ ۱۰۱بیا که مجلس انس است و دلستان جان بخش
  6. غزل شمارهٔ ۱۰۲مرا به قبله ی روی خود آشنایی بخش
  7. غزل شمارهٔ ۱۰۳دلا چو شیوه ی رندی نمی رود از پیش
  8. غزل شمارهٔ ۱۰۴نگاری دلبری دارم چو زلف خود ز من سرکش
همه‌ی غزلیات ←

ابن حسام خوسفی درباره‌ی ابن حسام خوسفی

مولانا محمد بن حسام‌الدین حسن بن شمس‌الدین محمد خوسفی شناخته شده به اِبنِ حِسام شاعر ایرانی زاده شده به سال ۷۸۲ یا ۷۸۳ هجری در روستای خوسف در منطقه قُهستان و در گذشته به سال ۸۷۵ هجری است. خاندان او تا نُه پشت اهل فضل و علم و ارشاد بوده‌اند؛ و نیای او شمس‌الدین زاهد، به پارسایی و عبادت معروف بوده‌است. وی به گفته دولتشاه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.