پرش به محتوای اصلی
دقیقی دقیقی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۴

میِ صافی بیار ای بُت که صافی است

جهان از ماه تا آن‌جا که ماهی است

چو از کاخ آمدی بیرون به صحرا

کجا چشم افکنی دیبای شاهی است

بیا تا می خوریم و شاد باشیم

که هنگام می و روز مناهی است

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۶شب سیاه بدان زلفکان تو ماند
  2. شمارهٔ ۷گویند صبر کن که ترا صبر بر دهد
  3. شمارهٔ ۸ای امیر شاهزاده خسرو دانش پژوه
  4. شمارهٔ ۹ - قصیدهپریچهره بتی عیار و دلبر
  5. شمارهٔ ۱۰چگونه بلائی که پیوند تو
  6. شمارهٔ ۱۱مدیح تا به بر من رسید عریان بود
  7. شمارهٔ ۱۲تو آن شبرنگ تازی را به میدان چون برانگیزی
  8. شمارهٔ ۱۳من این جا دیر ماندم، خوار گشتم
همه‌ی ابیات پراکنده ←

دقیقی درباره‌ی دقیقی

ابو منصور محمد بن احمد بلخی (زاده شده پس از ۳۲۰ هجری قمری، درگذشته میان ۳۶۷ تا ۳۶۹ هجری قمری) با تخلص دقیقی از نخستین کسانی بود که پیش از فردوسی کوشش کرد داستان‌های ملی ایران را به شعر درآورد و از پیشگامان حماسه‌سرایی به زبان فارسی است. دقیقی با دربار شاهان سامانی در پیوند بود و به تشویق نوح دوم سامانی به نظم درآوردن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.