پرش به محتوای اصلی
دقیقی دقیقی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۱۳

من این جا دیر ماندم، خوار گشتم

عزیز از ماندن دایم شود خوار

چو آب اندر شَمَر بسیار ماند

زُهومت گیرد از آرام بسیار

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۵زان مرکّب که کالبد از نور
  2. شمارهٔ ۱۶بزلف کژّ ولیکن بقدّ و قامت راست
  3. شمارهٔ ۱۷تو آن ابری که ناساید شب و روز
  4. شمارهٔ ۱۸ای کرده چرخ تیغ ترا پاسبان ملک
  5. شمارهٔ ۱۹نگه کن آب و یخ در آبگینه
  6. شمارهٔ ۲۰زان تلخ میی گزین که گرداند
  7. شمارهٔ ۲۱ملک آن یادگار آل دارا
  8. شمارهٔ ۲۲چشم تو که فتنهٔ جهان خیزد ازو
همه‌ی ابیات پراکنده ←

دقیقی درباره‌ی دقیقی

ابو منصور محمد بن احمد بلخی (زاده شده پس از ۳۲۰ هجری قمری، درگذشته میان ۳۶۷ تا ۳۶۹ هجری قمری) با تخلص دقیقی از نخستین کسانی بود که پیش از فردوسی کوشش کرد داستان‌های ملی ایران را به شعر درآورد و از پیشگامان حماسه‌سرایی به زبان فارسی است. دقیقی با دربار شاهان سامانی در پیوند بود و به تشویق نوح دوم سامانی به نظم درآوردن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.